مدت طولانی است که از موادی مانند بتن به عنوان مهم ترین مصالح برای سازه ها استفاده می شود. بتن را در مقیاس ماکروسکوپی به مانند یک ماده ناهمگن می دانند که دارای دو فاز به نام سنگدانه و همچنین خمیر سیمان می باشد. اگر بخواهیم در مقیاس میکروسکوپی بررسی کینم باید بگوییم که ناحیه ی انتقالی سطوح مشترک در سنگدانه-خمیر سیمان نیز تشکیل یک فاز را در بتن می دهد.


عوامل تاثیر گذار بر مقامت بتن

مقاومتی که بتن های با مقاومت بالا (HSC) دارند، با توجه به زمان و همچنین مکان جغرافیایی، با توجه به در دسترس بودن ماده های اولیه، دانش های فنی و یا تقاضا متغیر می باشند. بتنی که در حدود ۵۰ سال پیش به عنوان بتنی با مقاومت بالا در نظر گرفته می شده است، امروزه به بتن با مقاومت پایین معروف شده است. برای نمونه، بتنی که دارای مقاومت فشاری بالای ۳۰ مگا پاسکال می باشد را به عنوان بتن با مقاومت بالا در سال ۱۹۵۰ به شمار می آوردند. به مرور زمان بتن هایی را که با مقاومت فشاری بیشتر در محدوده ۵۰تا۴۰ مگا پاسکال در سال ۱۹۶۰، ۶۰ مگا پاسکال در سال ۱۹۷۰، ۱۰۰ مگا-پاسکال و بیشتر از آن در سال ۱۹۸۰ رشد یافته و در ساختمان های خاص و ویژه مورد استفاده قرار گرفته است. در حال حاضر بر طبق تکنولوژی رایج اجرای بتن رنگی، ساختن بتن هایی با مقاومت فشاری بالا، به منظور طراحی و ساخت سازه های از نوع اجرایی کاملا پیچیده مورد استفاده قرار می گیرد. اجرای بتن هایی که مقاومت زیادی دارند و چیزی در حدود ۱۲۰ مگاپاسکال می باشند، در ساختمان های مرتفع کشور های پیشرفته سراسر جهان کاربرد دارند. مقاومت موجود با اضافه کردن موادی ریز و همچنین فعال تا حد قابل توجهی زیاد می شود که بتن هایی با مقاومت فشاری در محدوده ۲۰۰ الی ۸۰۰ مگاپاسکال و نیز مقاومت کششی ما بین ۳۰ الی ۱۵۰ مگاپاسکال در نمونه زیادی از آزمایشگاهی مشاهده شده است. برای رسیدن به این چنین مقاومت ها و پایداری ها باید تغییراتی در طرح اختلاط داده شود و از ماده ها و افزودنی های تازه استفاده گردد.